Deel 1   Het prille begin 

Het is, ik meen 1977,  en ik sta bij een lantaarnpaal met daaromheen een reclamebord welke net zo groot is als ikzelf.
Circus Charivari komt in Petten en dat is heel toevallig vandaag want ik kan al een beetje lezen.
We zijn op visite bij mijn tante Ans en ik ben een jochie van tien jaar in een ribbroekie met een rode appel op mijn knie genaaid, dropresten om mijn mond en een bloempot kapsel.

1977 ? Deze nieuwe serie heet toch Back to the circus 80ties.
Klopt, maar ik voel mij vrij om er iets aan vooraf te plakken en misschien af toe een kleine beetje er achteraan.

Mijn moeder was een uiterst zuinige vrouw en dat kwam omdat zij de oorlog had meegemaakt, een smoes die mij als kind onthield van veel leuke dingen.
Maar gelukkig was mijn vader anders en trok voor zijn kinderen zonder problemen de portemonnee.
Ik mocht dus naar het circus wat natuurlijk wel weer een heftige discussie tussen mijn ouders opleverde en later in een echtscheiding eindigde.
Maar dat maakte mij geen zak uit, ik zat s'middags op de houten planken bij Charivari.

Ik was er al de hele middag om te zien hoe de tent werd opgebouwd en kocht dus rond tweeën een kaartje bij de kassa met daarin een zigeunerachtige dame met hele grote oorbellen.
Later wist ik dat zij Ilona de Vrindt was, de vrouw van circusdirecteur Bart de Vrindt.

Van de voorstelling weet ik mij weinig meer te herinneren maar de atmosfeer des te meer.
Zo'n circus stond slechts één dag in een dorp om de volgende weer ergens anders te spelen.
Drie of vier vrachtwagens en een paar caravans waren voldoende om vooral kinderen een leuke show te presenteren.

Het was mijn allereerste circuservaring naast het feit dat ik in voorgaande jaren regelmatig stond te staren naar borden van circus Toni Boltini, recht voor onze deur in Beverwijk.
Maar moeder zei steeds 'nee" : en ik kwam er pas later achter dat ik voor dit soort zaken bij mijn vader moest zijn die altijd knaken paraat had voor dergelijk leuks.

Misschien begon mijn liefde voor het circus wel bij die lantaarnpaal waar zo nu en dan een circusbord stond.
Ik kon daar elke dag wel een kwartier naar kijken.

Een paar maanden later stond er weer één.
Circus Mikkenie kwam in Beverwijk en ik was inmiddels zover dar ik beter bij mijn Pa kon zijn en jawel hoor, ik mocht heen.
Mikkenie was toen het grootste Nederlandse circus want Boltini had de vlucht naar België genomen.

In 1977 was dat onder meer met de fantastische nummers van de Italiaanse familie Zamperla waaronder Lucio met zijn tijgers waarvan hij er met één buiten de kooi liep.

Datzelfde jaar ging ik ook nog met mijn vader naar Gebrüder Althoff in Haarlem en er was geen weg terug meer

Ik was circusfiel geworden:  een tienjarig knaapje wat elk circus afloopt in een straal van tien kilometer.

Maar eind jaren zeventig was het een karige bedoening in tegenstelling tot de tachtiger jaren waarin vele circussen in Nederland te zien waren.
Naast de oudjes vele nieuw gestarte initiatieven.
Soms succesvol en soms tegenvallend.
Ik maakte het van dichtbij mee en weet mij nog zoveel te herinneren dat ik er een boek over zou kunnen schrijven.

Maar ja, wie koopt er tegenwoordig nog een boek.
Voor een lekkere lange serie getiteld 'Back to the circus 80ties" zal wel wat belangstelling zijn maak ik mijzelf maar al te graag wijs.
ik doe dit op de bekende 'Borm" wijze om zowel informatie, humor en nostalgie te smeden tot leesbaar voer.
Vanuit persoonlijke gevoelens beschreven en om niet in een saaie documentaire te belanden in een ietwat romantische setting.

over 2 weken het volgende deel